Movie-stuff.nl

Een hoop filmfans keken reikhalzend uit naar de nieuwe film van Tim Burton. Zijn keuze viel op het aloude sprookje Alice In Wonderland, maar met Burton aan het roer weet je dat er iets unieks staat te gebeuren. Inmiddels voor de zevende keer werkt hij samen met Johnny Depp. Deze gelijkgestemde geesten kunnen het uitstekend met elkaar vinden en dat plezier is vaak terug te vinden op het scherm.

Vrijdag 5 maart was het eindelijk zover: de premičre van Alice In Wonderland. Deze vertoning vond plaats in het CineMec Theater te Ede, in de grootste 3D zaal van Europa. Naast de pers waren er ook tal van prijswinnaars en Wonderlandfans uitgenodigd die in de mooiste creaties hun favoriete personages uitbeeldden. In de welkomsthal was er de mogelijkheid om te genieten van een kopje thee zoals alleen de Mad Hatter dat zou kunnen.

Langzaam begaf men zich naar de enorme zaal waar de film vertoond zou worden. Alvorens Alice In Wonderland van start zou gaan, werd er een prijs uitgereikt aan het beste kostuum. Eenviertal creatieve ontwerpers werd op het podium geroepen; Alice, de Mad Hatter, de rode koningin en de Cheshire kat. Met applaus uit de zaal werd gemeten wie tot winnaar zou worden uitgeroepen en dat bleek laatstgenoemde te zijn. Een terechte winnaar, want zijn kostuum was werkelijk prachtig, evenals dat van de overige finalisten overigens.

Na dit korte intermezzo kon men eindelijk genieten van de avonturen van Alice In Wonderland. Met een 3D bril op werd de zaal stil en kon het spektakel beginnen. En dat was het, want ondanks een aantal schoonheidsfoutjes is de nieuwe film van Tim Burton een prachtige aaneenschakeling van sprookjesachtige avonturen. Een uitgebreide review is hieronder te lezen.

Na tal van verfilmingen van Lewis Carroll's populaire boekenreeks komt Tim Burton met Alice In Wonderland met een geheel eigen versie die zich jaren later afspeelt.

De 19-jarige Alice keert terug naar de magische wereld die ze voor het eerst betrad als klein meisje en zij wordt weer herenigd met haar jeugdvrienden: het witte konijn, Tweedledee en Tweedledum, de muis, de rups, de Cheshire kat en natuurlijk de Mad Hatter. Alice beleeft een fantastische reis op zoektocht naar haar ware bestaan, waarin ze probeert een einde te maken aan het regime van de rode koningin.

Alice Kingsley staat op het punt om ten huwelijk gevraagd te worden door een suffe aristocraat. Iedereen denkt dat het voor haar eigen bestwil is, want Alice is een dromer die regelmatig haar eigen gedachten opzoekt om te ontsnappen. Maar dan ziet ze een wit konijn in een jasje met een grote klok. Ze volgt het pijlsnelle dier, dat haar bekend voorkomt. Terwijl Alice hem zoekt, valt ze in een diep konijnenhol. Plotseling bevindt de jongedame zich in een fantasievolle wereld die haar dromen te boven gaat.

Niet alleen groeit en krimpt de avonturierster te pas en te onpas, maar tevens ontmoet zij de kleurrijke inwoners van dit wonderlijke land. Met behulp van een dappere muis, een dommige tweeling, een onzichtbare kat en een schichtig konijn zoekt ze naar de legendarische Mad Hatter. Deze zonderling probeert Alice te laten herinneren wie zij is, zodat zij het kan opnemen tegen de gemene koningin die haar onderdanen al jaren terroriseert. Een allesbeslissende strijd lijkt onontkoombaar.

Een nieuwe Tim Burton film wekt al bij voorbaat mijn interesse op. Deze regisseur weet keer op keer een mooie mix te vinden tussen sprookjesachtige verhalen en duistere elementen. Toen bekend werd dat hij de klassieker Alice In Wonderland onder handen zou nemen, leek hij dan ook weer in zijn element. En het eindresultaat mag gezien worden. Deze prent is een vrolijke samensmelting van kleurrijke personages, een jeugdig avonturenverhaal en een bijzondere wereld.

Toch is Alice In Wonderland niet het meesterwerk geworden waar ik op had gehoopt. Dat ligt voor een groot deel aan het ontbreken van een ziel in Wonderland. De hoofd- en bijpersonages zijn natuurlijk weer geweldig, maar de sprookjeswereld had in deze opzet (met een oorlog tussen twee koninginnen) een bevolking nodig gehad. Nu zijn er slechts de personages waar het hele verhaal al om draait en je vraagt je daarom af waar de oorlog om draait. Zelfs de confrontatie is wat dat betreft niet zo groots als wel had gemogen. Slechts een handjevol soldaten neemt het tegen elkaar op. Een kleine smet op een verder uitstekende film.

Vooral op het visuele vlak is Alice In Wonderland een schot in de roos. Burton gaat zoals gewoonlijk niet op zoek naar realisme in zijn creaties. Alles draait om sfeer en daarmee gooit hij wederom hoge ogen. Of het nu draait om het enorme hoofd van de rode koningin, de dommige uitstraling van de tweeling of de mistige Cheshire kat; alles past perfect in deze duistere wonderwereld. Tot in het kleinste detail heeft de meester zijn handtekening laten gelden.

Daarnaast is Alice In Wonderland de eerste bioscoopfilm die ik zag met de vernieuwde 3D-technieken die voor een revolutie moeten zorgen. Zoals ik al vreesde is zo'n grote bril op je neus niet altijd een pretje, maar als je er eenmaal aan gewend bent, kun je genieten van de pracht en praal op het scherm. Het 3D-aspect komt het best tot zijn recht in de normale scčnes, waarin een schitterende diepte wordt gecreëerd. Op deze manier ontstaat en ruimtelijke wereld en dat mag echt een nieuwe dimensie aan film genoemd worden. Helaas ontkomt deze film ook niet aan de doorsnee gimmicks van beelden die uit het kader breken. Juist deze momenten (zoals de lange val van Alice) krijg ik niet goed op mijn netvlies samengesmolten, zodat het effect verloren gaat.

De soundtrack van - hoe kan het ook anders met Tim Burton aan het roer - Danny Elfman klinkt dromerig en sprookjesachtig, zoals we gewend zijn van de samenwerking tussen deze eigenzinnige heren. Een enorme domper is echter de aftiteling, waar een zouteloos popliedje van Avril Lavigne de sfeer van het sprookje verpesten. Waarschijnlijk is dit een toevoeging van Disney geweest, want ik kan me niet voorstellen dat Burton's voorkeur hier naar uitging.

Hoewel zij op posters en in trailers amper genoemd wordt, speelt de dromerige Mia Wasikowska een uitstekende hoofdrol als Alice. Toch is zij niet de ster van deze film. Je zou Johnny Depp ervan kunnen betichten dat hij vaak variaties van dezelfde rol speelt. Dat doen echter veel acteurs, maar het valt bij Depp op vanwege de excentrieke karakters. Het belangrijkste is dat hij zijn rol leuk neerzet en dat is hem als Mad Hatter wederom gelukt. Tim Burton en hij zijn gelijkgestemde kunstenaars en dat is telkens weer te zien. Alleen de verschrikkelijk onnozele (en vooral onnodige) dans die Mad Hatter tentoonspreidt, slaat de plank volledig mis.

Helena Bonham Carter speelt eveneens de sterren van de hemel. Als kwaadaardige koningin mag zij zich volledig laten gaan en in een film als deze mag dat toegejuicht worden. Toch zijn de leukste personages wat mij betreft Tweedledee en Tweedledum en dat ligt voor een groot deel aan de humoristische benadering van Little Britain bedenker Matt Lucas. Ten slotte heeft Crispin Glover een leuke rol als kwaadaardige rechterhand en is Anne Hathaway gewoontjes in haar kleine rol als witte koningin. Leuke stemrollen zijn weggelegd voor acteurs als Stephen Fry, Alan Rickman, Michael Sheen en niemand minder dan Christopher Lee.

Je kunt alleen reageren als je ingelogd bent